Losieshuisverhale 3: Rotte maak dit amper glad nie

Andy, die ou met wie ek die losieshuiskamer gedeel het, het ‘n groot wit rot gehad wat saam met ons in die kamer gebly het. Die ding het ook eintlik net nominaal in die kamer gebly, want hy was deur die dag glad nêrens te sien nie. Waar hy sy toilet-dinge gedoen het, weet geen mens nie, maar dit was beslis nêrens in die kamer nie. So, dit was maklik om met die rot huis te hou. Hy het in die aande, as ons retire, sommer net iewers skielik verskyn, die aand saam met ons gekuier en in die oggend was hy weer weg. Die rot het nooit ‘n naam gehad nie – dit was net ‘die rot’.

Met dié laat ons so begin wyn drink het saans, was dit half logies dat die rot ook moes saamdrink. Ons het vir hom ‘n Coke-bottel proppie vol gegooi in die aande en dan drink hy saam met ons wyn. Lekker. Hy het meeste aande paar mannewales uitgehaal, maar een aand het jy op die vloer tussen ek en Andy se beddens aan die slaap geraak. Die ou was seker moeg. Toe Anél inkom om nag te sê of seker om vir ons te sê om stiller te wees, toe trap sy op die rot. Ons was baie bekommerd oor ons groot vriend se welstand, maar die ou het dit met mannemoed gevat. Hy was so twee aande weg en ons was regitg bekommerd laat hy iewers loop vrek het, maar die derde aand was hy maar weer daar.

Ek wonder wat van Andy se losieshuis-rot geword het? Andy het voor my uit die losieshuis getrek, en sover ek weet het die rot nie saam getrek nie. Die rot was egter toé al weg.